Μέσα απ” την προθυμία μας να προσφέρουμε αυτό που οι ίδιοι αναζητάμε, επιτρέπουμε στην αφθονία του σύμπαντος να πλημμυρίσει τη ζωή μας.
Αυτό το εύθραυστο δοχείο, το αδειάζεις ξανά και ξανά, και πάντα το γεμίζεις με καινούρια ζωή. Αυτή τη μικρή καλαμένια φλογέρα την έχεις κουβαλήσει μαζί σου πάνω από λόφους και μέσα σε δάση, αιώνια παίζοντας μαζί της νέες μελωδίες…
Άπειρα τα δώρα σου έρχονται σε μένα, παρά τα μικροσκοπικά μου χέρια. Οι αιώνες περνούν, και εσύ συνεχίζεις ακόμα να γεμίζεις, κι υπάρχει ακόμα χώρος για γέμισμα.
[Πηγή]
